„Capybaras: Guardians of the Jungle” otrzymało wspaniałą recenzję na Reedsy Discovery. Recenzentka Kristine L. opisuje książkę jako pięknie poprowadzoną eko-przygodę dla młodych czytelników — pełną magii, akcji, przyjaźni i ważnego przesłania o ochronie natury.

W recenzji podkreślono barwny świat amazońskiej dżungli, angażujące ilustracje oraz sposób, w jaki historia wplata tematy ekologiczne w ekscytującą przygodę, nie sprawiając przy tym wrażenia szkolnej lekcji.

„Pięknie napisana, z idealnym tempem narracji”
— Kristine L., Reedsy Discovery

To wyróżnienie jest niezwykle cennym wsparciem dla świata „Capybaras: Guardians of the Jungle” i jego przesłania: odwaga, empatia oraz troska o naturę mogą zaczynać się już od dzieci.

Książka Capybaras: Guardians of the Jungle została wyróżniona 5-gwiazdkową recenzją Readers’ Favorite. To ważne osiągnięcie i doskonałe potwierdzenie, że historia kapibar ma duży potencjał, zarówno jako samodzielna książka, jak i początek większej serii dla młodych czytelników.

W recenzji pojawił się szczególnie ważny cytat:

„Z łatwością wyobrażam sobie, że ta książka mogłaby zostać przekształcona w serię, podobnie jak The Magic Tree House.”
— Jennifer Senick, Readers’ Favorite

To wyróżnienie jest pięknym krokiem w rozwoju książki i świetną wiadomością dla wszystkich czytelników, którzy pokochali świat Capybaras: Guardians of the Jungle.

✨ Drodzy czytelnicy! ✨

Z okazji Świąt Wielkanocnych
życzę Państwu spokoju, nadziei i wielu chwil prawdziwej radości.
Niech ten wyjątkowy czas przyniesie wytchnienie od codzienności,
serdeczne spotkania w gronie bliskich
oraz nową energię na kolejne dni.

Niech wiosenna atmosfera napełnia serca optymizmem,
a świąteczne dni upływają w zdrowiu, harmonii i życzliwości.

Radosnych Świąt Wielkanocnych!
Adam Koss

✨ Drodzy! ✨

Z okazji Nowego Roku życzę Wam spokoju tam, gdzie jest potrzebny, odwagi tam, gdzie przyda się najbardziej, oraz ciekawości świata, która prowadzi do dobrych historii — tych czytanych i tych przeżywanych.

Niech nadchodzący rok przyniesie Wam chwile wytchnienia, uśmiech i małe przygody, nawet jeśli tylko na kartach książek. Mam nadzieję, że w noworocznej podróży towarzyszyć Wam będą Kapibary — Strażnicy Dżungli, a czasem również Nitrox, przypominając, że przyszłość zawsze zaczyna się od pytania „a co jeśli…?”. Dziękuję, że jesteście i że czytacie.

Dobrego Nowego Roku — do zobaczenia między wersami. 

Adam

Z radością dzielę się wiadomością, że otrzymałem oficjalne podziękowanie od organizacji Children’s Book Project z San Francisco za przekazanie trzech podpisanych egzemplarzy mojej książki Capybaras.

Organizacja ta od ponad 30 lat wspiera rozwój czytelnictwa wśród dzieci z mniej uprzywilejowanych środowisk, przekazując im bezpłatne książki. Dzięki wsparciu darczyńców takich jak my, do tej pory udało się dostarczyć ponad 3,3 miliona książek najmłodszym czytelnikom w Kalifornii i poza nią.

To dla mnie ogromny zaszczyt, że Capybaras może stać się częścią tej pięknej misji i trafić do rąk dzieci, które najbardziej potrzebują literackiej inspiracji.

📖 Dziękuję Children’s Book Project za ich niezwykłą pracę i za to, że pokazują, jak wielką moc mają książki.

Ekscytujące wieści! Recenzja mojej książki Capybaras: Guardians of the Jungle pojawiła się na blogu Deb Preston, a do tego znajdziecie tam pełny wywiad ze mną!!

W rozmowie opowiadam o tym, jak powstała historia — od mojej fascynacji kapibarami i Amazonią, po temat przyjaźni, odwagi i ochrony przyrody, które przewijają się przez całą książkę.

Cały wywiad znajdziecie tutaj:
👉 https://debpreston.com/capybaras-guardians-of-the-jungle-review/

Mam nadzieję, że ten wgląd w kulisy powstawania książki się Wam spodoba! 🌿

Szeptałaby opowieść o kapibarach – Strażniczkach Dżungli.

📘 Ta pięknie ilustrowana opowieść przenosi młodych czytelników do magicznego lasu deszczowego pełnego mówiących zwierząt, starożytnych sekretów i doniosłego przesłania o ochronie naszego świata.

🏆 Książka jest już dostępna na Amazonie i bierze udział w prestiżowym konkursie dla dzieci – każde pobranie i recenzja pomaga jej rozbłysnąć!

🦜 Dla dzieci w wieku 6–10 lat, rodziców, nauczycieli i wszystkich, którzy wierzą w magię natury i opowiadanie historii.

🎁 Kup swój egzemplarz lub podziel się nim z kimś wyjątkowym:
👉 http://bit.ly/4mohvaO

🌟 Zostaw recenzję i pomóż Strażniczkom zdobyć serca czytelników na całym świecie! 🙏

#StrażnicyKapibar #KsiążkiDziecięce #MiłośnicyKsiążekDziecięcych #PrzygodaWDżungli #MagiaKsiążekObrazkowych #LasDeszczowyAmazonii #MiłośnicyNatury #ŚwiadomośćKlimatyczna #EkologicznaHistoria #KsiążkaDlaDzieci #Książki,KtóreLiczą Się #RekomendacjeKsiążekDziecięcych #MiłośćDoKapibar #MagiaOpowieści #CzytelnicyWspierająCzytelników

Chapter II – Bananas for Good Luck!

„João, when was the last time you oiled your chain?” asked Mr. Antônio Bananeira, frowning.

„Uh… do I have to?” João replied with an innocent face.

„He thinks jungle dwarves fix his bike at night!” laughed Miguel.

Antônio chuckled heartily.

„Well then! Maybe those dwarves do live in the jungle!” he said, spreading his arms wide.

„Maybe they’ll come greet us!” added Isabela.

„Riding armadillos!” Lucas joked.

„And I bet they oil their chains more often than João!” Antônio winked.

„Hey!” João protested. „Oil is sticky and gross!”

The children burst out laughing. Miguel laughed so hard he choked and started coughing, waving his hand like a traffic officer.

„Help!” he croaked theatrically.

João quickly patted his back. Miguel doubled over and spat out a piece of banana.

Isabela giggled. „Bananas are fighting back!”

Bananeira shook his head with a smile, raised his hand and said,

„Wonderful! We haven’t even started the trip, and it’s already a circus!”

João and Lucas pulled bananas from their backpacks and began pretending they were banana blasters.

„Take that, King Banana!” João shouted, aiming a banana straight at their teacher.

„Ambush attack!” Lucas cried, kneeling dramatically like a cowboy in a duel.

„Your Majesty, we’re under fire!” added Isabela in mock alarm.

Antônio raised his hands in surrender, laughing.

„Alright, alright… but I’m the only one who knows the way back!”

„You’d better not upset him,” Miguel whispered with a grin.

The teacher sighed and wiped his face, as if brushing off banana peels from the imaginary battlefield.

He glanced at the kids with a raised eyebrow, doubting whether anyone had packed anything truly useful.

„Okay, cowboys… after that royal performance—does anyone have a compass?” he asked.

„I do!” said Rafaela. „My dad gave it to me.”

She pulled a small compass from her pocket and held it up proudly.

„Smart dad,” said Bananeira. „But what if you lose it… or it breaks?”

„I’ll tell by the trees,” Rafaela said confidently.

„How?!” Miguel laughed. „Maybe a jungle dwarf waves a flag from the top branch?”

„The bark on the north side of a tree is darker,” she replied calmly.

„You didn’t know that?” The others laughed at Miguel’s stunned expression.

„Excellent!” praised the teacher, placing a hand on Miguel’s shoulder.
„In humid places, the bark on the northern side often stays damper and darker. That’s a useful trick if we ever get lost without a compass.”

„Now we all know,” Bananeira nodded to the group and checked their supplies again.
„Everything seems… more or less ready. Water? Food? Flashlights?”

„I have a sandwich and two bananas!” João declared proudly, shaking his backpack like he’d solved the great expedition puzzle.

„I’ve got three!” Miguel held up his bag with a wide grin.

Rafaela frowned. „Why so many bananas?”

„Maybe he wants to feed a jaguar!” joked Isabela.

Antônio flinched slightly. „Jaguar?! Please don’t invite one! And never look a jaguar in the eyes—it might think you’re lunch!”

The kids roared with laughter.

„Professor, a jaguar wouldn’t even want us! We’re too skinny!” João sucked in his stomach, ribs sticking out like poles.

„Watch out, the skeleton is loose!” Miguel called out.

Bananeira shook his head. „Maybe just eat those bananas now?”

„You’re the last one who should say that, Professor Bananeira!” teased Miguel.

„Oh right… how could I forget my own bananas?!” Bananeira pretended to panic, checking all his pockets.

„Don’t worry, Professor, we’ve got backup!” João handed him a banana with a grin.

„Phew! You saved me!” Bananeira sighed in relief and tucked the fruit into his backpack.

Laughter filled the air again.

„Now it all makes sense!” Rafaela chuckled. „Bananeira without bananas? That’s like a river with no water!”

„Maybe that’s why he’s called Bananeira,” mused Isabela. „Must be from the royal banana family!”

Bananeira raised an eyebrow.

„Royal?”

„Yes!” Lucas said solemnly. „You are the king!”

„The King of Bananas?!” the teacher exclaimed. „Then where’s my crown?”

Lucas broke off a banana peel and placed it on his head.

„There you go!” he announced. „A crown for the Banana King!”

The children burst into laughter once more.

Bananeira sighed dramatically and spread his arms.

„Fine… but now your king declares an important decree!”

Everyone fell silent, waiting to hear what would come next.

„This isn’t just a bike ride,” he said, suddenly serious. „The jungle is beautiful, but also tricky. Don’t wander off, and don’t touch anything strange.”

„What if something strange touches us?” Lucas asked with mock fear.

Bananeira wiped his face again and replied:

„Then run faster than a sloth on a Monday morning!”

The children erupted in laughter.

„Let’s go! And no racing!” the teacher added.

João and Miguel exchanged glances.

„Last one there oils the chains and cleans the wheels!” João shouted, taking off like a rocket.

„This is an expedition, not a race!” Bananeira called after them—but his voice was already lost in the wind as the group dashed toward the jungle.

Bananeira chuckled and got on his bike.

„Let’s just hope no jaguar decides to race us…” he muttered.

Chapter I – The Bell That Rang for Adventure

In the heart of the Amazon, in a vast land called Brazil, there was a small and extraordinary town—Vila do Sol. Cradled by the banks of the Rio Negro, it marked the very edge of the known world. Beyond it stretched the great rainforest—endless, ancient, and filled with secrets.

At the outskirts of the town lived Luma, a wise, indigenous shaman who still remembered the time of the free tribes. She often said that the jungle holds its mysteries close—some paths reveal themselves only to those who truly know how to look; others vanish into the thicket before anyone even notices them.

Luma wandered the forest in silence, moving almost weightlessly—like an owl gliding through the trees. She knew every trail, every hidden turn. Surrounded by dried herbs and vibrant flowers, she blended scents and colors into healing potions that soothed pain and calmed the spirit. Her hut carried the scent of smoke, leaves, and something else… something timeless and mysterious.

The children of Vila do Sol knew Luma well.

Sometimes they would peek into her fragrant hut, where tiny glass bottles lined the shelves—filled with jungle extracts. Some healed, others soothed the heart, and some simply smelled like rain on the forest floor. Each bottle shimmered like a dewdrop kissed by sunlight.

Leaves, petals, and whispered spells filled every corner. Colors, sounds, and aromas told ancient stories. Parrots fluttered freely through the hut, and Luma spoke to them in a voice that seemed older than time.

Her name—Luma Yara—was spoken softly across the Amazon. Not in gossip, but in stories passed from home to home, from tree to tree, from dream to dream.

Her face bore the marks of time; her hands felt like they belonged to the earth. But her eyes—her eyes still held a spark that never faded.

She didn’t just see what stood before her. She saw deeper—into what lay hidden beneath the green canopy.

She spoke of invisible tribes, beings who lived in harmony with the forest and understood the language of animals. They could dissolve into shadows the moment someone approached. Only a pure heart and a quiet breath could ever glimpse them.

“The jungle is life itself,” she would whisper.

“It must never be harmed.”

Luma was always wrapped in colors. Woven ribbons danced in her braids, rustling softly like leaves. Necklaces made of seeds, dried petals, and forest beads coiled gently around her neck. On her arms, she wore bracelets of vines and fragments of shimmering shells.

Her garments spoke the language of the forest—a tale woven from wind, earth, and scent.

That morning, the old church bell rang across the town, its sound echoing differently than usual.

Bing! Bang! Bong!

Its metallic chime rolled across rooftops and treetops. Some said it was Luma’s doing—setting the rhythm for a new story.

Outside the school, five children were finishing their preparations for a special journey. Their teacher, Antônio Bananeira, was carefully inspecting bicycles and backpacks, making sure everything was in order.

Laboratorium Donalda, ukryte na obrzeżach zadymionej Warszawy, tętniło delikatnym szumem wentylatorów. Sterty notatek i schematów zajmowały niemal każdą wolną powierzchnię. Na monitorach wykresy, schematy i wyliczenia świeciły łagodnym blaskiem, rzucając długie cienie na ściany.

Donald, pochylony nad prototypem, analizował ostatnie elementy przetwornicy Nitroxa 21. Wiedział, że choćby drobny błąd może kosztować życie tysięcy ludzi, rozpaczliwie walczących o czyste powietrze. Mimo zmęczenia jego ręce nie drżały ani przez chwilę.

– Zrobię to dla wszystkich – mamrotał pod nosem, pogrążony w udoskonalaniu Nitroxa 21.

Gdy pracował, Eliza lubiła stanąć z boku i dyskretnie go obserwować. Podziwiała go i dzieliła jego dążenia, lecz w tych krótkich momentach pozwalała sobie skierować uwagę wyłącznie na niego. Wtedy widziała człowieka, którego darzyła miłością.

Kiedy marszczył czoło, szyja napinała się, jakby mięśnie działały w nieodłącznym porozumieniu. Zagryzał też wargę – zawsze to robił, gdy był pochłonięty pracą. Wówczas wiedziała, że jego myśli są gdzieś daleko, i bez skrępowania delektowała się jego widokiem.

Eliza nie przepadała za pracą w pojedynkę. Odkąd skończyła studia, poświęciła się służbie społeczeństwu, spędzając całe dnie z tymi, którzy jej potrzebowali. Gdy poziom toksyn zaczął bezpośrednio zagrażać życiu mieszkańców, zaufała rządowemu programowi. Obietnice wypełniły jej umysł nadzieją – jak się okazało, złudną.

Odkrycie, że reżim celowo ograniczał tlen i zatruwał powietrze, zburzyło jej światopogląd. Zdecydowała się przyłączyć do ruchu oporu, gdzie poznała Donalda. Teraz, u jego boku, angażowała się w walkę o nową technologię mającą naprawić ludzkie błędy.

Poza ukochanym ufała już tylko Tomaszowi – byłemu żołnierzowi reżimu, który zdezerterował i dołączył do rebeliantów. Jego czyny mówiły same za siebie. Tomasz, wyszkolony wojskowo, nie ustępował nikomu w starciu. Reżim zabrał mu wszystko. Najpierw nowotwór odebrał mu nastoletnią córkę, kilka lat później – żonę, która podzieliła jej los. W jego sercu narodziła się nienawiść tak głęboka, że nie dorównał jej żaden z towarzyszy broni. Eliza współczuła mu do głębi.

🌓 Bezk­siężycowa noc 

Kaszel wstrząsnął jego ciałem. Z trudem chwycił puszkę z tlenem, przyłożył maskę do twarzy i wciągnął kilka głębokich haustów. Oddech się uspokoił. Serce wróciło do równowagi. Tlen przyniósł chwilową ulgę.

Wezwano go pilnie do podziemnego centrum dowodzenia. Nitrox 21 zadziałał w warunkach testowych. Teraz sztab oczekiwał dowodów — konkretów, które mogły przechylić szalę nadziei.

Z bocznej uliczki wyłonili się dwaj mężczyźni. Sylwetki zlewały się z mgłą. Maski oddechowe połyskiwały w rozproszonym świetle.
Stanęli przed nim i zatarasowali drogę.

– Mamy dla ciebie propozycję – rzucił jeden. – Dołącz do nas. Władza, dostęp do zasobów, komfort. Wystarczy, że udostępnisz swoją technologię.

Donald nie drgnął. Spojrzał wprost w oczy rozmówcy.

– Kim jesteście? – zapytał.

Mężczyzna odpowiedział łagodnie, z tonem uprzejmości tak wyrachowanej, że brzmiała jak groźba.

– Przedstawiciele rządu. Chcemy ci pomóc osiągnąć sukces. Wszystko, o czym marzysz, czeka. Pieniądze. Góry pieniędzy.

– Nie zależy mi na pieniądzach! – krzyknął naukowiec.

– Oferujemy ci władzę, dostęp do zasobów, laboratorium na miarę twoich ambicji. Możesz wreszcie pracować bez ograniczeń. Wystarczy, że Nitrox 21 przestanie być tylko twoja.

– Władza mnie nie interesuje. Nitrox 21 powstał dla ludzi, nie dla waszych chciwych ambicji.

Jeden z nich chwycił Donalda za ramię i pchnął go plecami na mur. Drugi wyciągnął broń i przystawił lufę do jego ust.

– Ani drgnij – syknął. – To nie jest zwykła kula. Stężone gazy rozerwą cię od środka. Poczujesz każdą sekundę. Żyły pękną jedna po drugiej. Minuta wystarczy, by twoje wnętrzności zaczęły się gotować. To będzie długi koniec.

Donald zmusił się do spokoju.

– Zabijcie mnie. Nic nie zyskacie. Kody dostępu znam tylko ja. Bez nich urządzenie nie działa.

Napastnicy spojrzeli po sobie. Krótko, szybko.

– Gadaj – warknął jeden, odciągając kurek.

– Dam wam kody, ale potrzebuję gwarancji, że przeżyję – odpowiedział Donald, tonem niemal znużonym.

– Nie masz prawa stawiać warunków – odparł drugi.

Donald milczał. Cisza przecięła powietrze jak nóż.

– Trudno. Strzelaj – powiedział w końcu.

Napastnik zawahał się na ułamek sekundy.

– Popełniasz błąd – wycedził. – Nie dołączysz dobrowolnie? Złamiesz się w środku.

Silny cios w kark zakończył rozmowę. Donald osunął się na ziemię.
Ciemność pochłonęła go bez oporu.